Saxofonist Sonny Rollins

In het rijtje van grote jazzmuzikanten staat Sonny Rollins hoog bovenaan. De nu 89-jarige tenorsaxofonist zorgde voor vernieuwing is de Amerikaanse muziekindustrie en is tot op de dag van vandaag op stap met zijn saxofoon. Een muzieklegende en een voorbeeld voor velen. De Haarlemse Saxofoonschool geeft je deze maand een kijkje in het leven van een wereldberoemde artiest die een grootse liefde voor zijn instrument kent.

Rollins groeide op in de Bepop-scene van New York en begon op negenjarige leeftijd met het spelen van piano. Al gauw kwam hij in aanraking met de altsaxofoon en kort daarna vond hij zijn echte passie in het bespelen van de tenor.

Begin jaren vijftig rolt hij dan ook al snel in het wereldje van de grote namen als Charlie Paker, Thelonious Monk en Bud Powell. De jonge muzikant maakt vele enthousiast en zijn vernieuwende spel zorgt er dan ook voor dan artiesten als Miles Davis graag met hem samenwerken. Charlie Parker geeft Rollins de bijnaam Newk waarover Davis zegt: “Sonny had just got back from playing a gig out in Chicago. He knew Bird, and Bird really liked Sonny, or “Newk” as we called him, because he looked like the Brooklyn Dodgers’ pitcher Don Newcombe. (Bron: Miles Davis autobiography).

Sonny Rollins verhuist midden jaren vijftig naar Chicago en gaat spelen in het Clifford Brown-Max Roach Quintet (1955). Bovendien begint hij met het uitgeven van platen onder zijn eigen naam met bekende nummers als Valse Hot, en St. Thomas.

Enkele platen die Sonny Rollins vanaf 1951 tot 1959 opneemt zijn:

Aan het einde van de jaren vijftig is Sonny Rollins een beroemdheid en is erg populair onder zijn collega’s en het grote publiek. Echter, zelf is hij maar weinigMaar zelf is hij niet tevreden over zijn eigen saxofoonspel.  Sonny duikt bijna drie jaar onder van 1959 tot 1961 en studeert, studeert en studeert!

Zelf zegt hij: “I was getting very famous at the time and I felt I needed to brush up on various aspects of my craft. I felt I was getting too much, too soon, so I said, wait a minute, I’m going to do it my way. I wasn’t going to let people push me out there, so I could fall down. I wanted to get myself together, on my own. I used to practice on the Bridge, the Williamsburg Bridge because I was living on the Lower East Side at the time.

Saxofonist Sonny Rollins keert in 1961 terug op het podium en maakt hij een briljante plaat “The Bridge (1961). Op het podium is hij niet te stoppen en worden zijn solo’s langer en langer. Hij werkt in die tijd met Jim Hall, Don Cherry, Paul Bley en Rollins eigen grote voorbeeld Coleman Hawkins.

Enkele platen vanaf 1972 tot 2000

Wederom neemt Rollins halverwege de jaren zestig een sabbatical/pauze. Hij is de jazz scene en muziekindustrie zat en besluit zich op meditatie en het geloof te richten. Sonny reist naar Japan en  verblijft enkele jaren in India. Hier leert hij de Yoga kennen en de richting waar Rollins zijn verdere leven aan wil wijden…saxofoon spelen! Zelf zegt hij: I took some time off to get myself together and I think it’s a good thing for anybody to do.” Na veel moeite en het eigen besef dat hij weer op niveau kan meespelen keert hij in 1972 terug naar Amerika.

Enkele platen vanaf 2000 tot 2016

Prijzen en awards

In 2000 ontvangt hij voor het eerst een Grammy Award voor “This is What I Do” en een tweede Grammy in de categorie The Best Jazz Instrumental Solo voor het nummer Why Was I Born (The 9/11 Concert). Naast de Grammy Awards heeft Sonny Rollins tientallen prijzen wereldwijd ontvangen voor zijn verdiensten als jazzmusicus. Een belangrijke prijs krijgt Rollins in 2011. Uit handen van president Barack Obama ontvangt hij “The Medal of Arts” in het Witte Huis. Hij accepteert deze prijs met de woorden “on behalf of the gods of our music.” Nu op 87 jarige leeftijd is Sonny Rollins de langst levende saxofonist en jazzlegende. Hij past zonder twijfel in het rijtje van Charlie Parker, Miles Davis, Thelonious Monk en John Controle. Een zeer inspirerende man die veel voor de jazzmuziek heeft betekend en waar je als tenorsaxofonist zeker naar geluisterd moet hebben. Het talent van Rollins is zo groot dat hij daarmee alle respect en lof heeft verdiend. Uit eigen ervaring weet ik hoeveel energie deze man op het podium weet neer te zetten. In 2010 mocht ik Sonny Rollins ontmoeten in het Concertgebouw.

Scroll to Top